ส้มจะไปที่ทะเลในช่วงที่น้ำลง

เมื่อน้ำลง ทะเลจะอยู่ไกลออกไปและมองเห็นหาดทรายได้

หาดทรายทอดยาวไปเรื่อยๆ ทุกหนทุกแห่ง

ส้มเดินจากชายหาดไปสักพัก

จากนั้นเธอก็ถอดผ้าคลุมศีรษะออก

พอถอดผ้าคลุมศีรษะก็มองเห็นแก้มของเธอ

และมองเห็นก้อนเนื้อที่ซ่อนอยู่เช่นกัน

ส้มมีก้อนเนื้อที่แก้มข้างหนึ่ง

ไม่รู้ทำไม แต่เธอมก้อนเนื้อนี้ติดมาราวกับมะม่วงมาตั้งแต่เกิดแล้ว

แม้ทะเลจะเห็นก้อนเนื้อ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรกับมันเลย

 

 

ไม่ได้คิดอะไรเลย

ในวันนั้นส้มไปพบกับเพื่อนที่ชื่อนิล

นินเพิ่งคลอดลูกคนที่ 5

ส้มเย็บผ้าห่อตัวเด็กเพื่อให้ลูกของนิลได้ใส่

“ขอบคุณนะ”

“ดูแลร่างกายตัวเองดีๆ นะ”

เด็กทารกนี่น่ารักจังเลย

หลังจากนั้นส้มก็มุ่งหน้าไปที่ชายหาดอย่างไม่รีบร้อน

 

 

ส้มได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากบ้านส่วนตัวระหว่างทาง

เด็กงอแงและทำให้แม่เดือดร้อน

แม่พูดกับลูกที่กำลังร้องไห้ว่า

“ลูกจ๋า ถ้าไม่ทำตัวเป็นเด็กดี หนูจะมีก้อนเนื้อโตขึ้นมานะ”

เด็กหยุดร้องไห้แล้วพูดว่า

“เหมือนกับพี่สาวที่ใส่ผ้าคลุมศีรษะนั่นใช่ไหม”

แม่ตอบว่า

“ใช่จ้ะ ลูกคงไม่ชอบใช่ไหมถ้ามีก้อนเนื้อที่แก้มน่ะ”

ส้มค่อยๆ จากไปเงียบๆ เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น

จากนั้นส้มก็รีบไปที่ชายหาด

 

 

น้ำทะเลเริ่มลงแล้ว

ส้มเริ่มเดินมุ่งหน้าไปยังทะเลที่มองเห็นอยู่ไกลๆ

ส้มเดินมาไกลกว่าปกติโดยเดินเลยหาดทรายและแอ่งน้ำบางส่วน

ในที่สุดส้มก็สามารถร้องไห้ได้แล้ว

ส้มไม่อยากกลับแล้ว

เธออยากอยู่ที่ทะเลตลอดไป

 

ขณะที่ส้มร้องไห้สะอึกสะอื้นก็ได้ยินเสียง

 

 

โปโลลง โปโลลง ปง โปโลลง

ปู ลาลา ปู ลาลา ปู ลาลาลา

 

 

ส้มเช็ดน้ำตาแล้วมองไปรอบๆ

มีผู้คนอยู่ตรงทะเลบริเวณที่ไกลจากฝั่งไปอีก

ส้มเดินเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ

 

 

โปโลลง โปโลลง ปง โปโลลง

ปู ลาลา ปู ลาลา ปู ลาลาลา

 

 

ผู้คนกำลังเต้นกันอย่างน่าสนุก

พวกเขาเป่าขลุ่ย ตีกลอง และดีดเครื่องดนตรีสามสาย

ส้มประหลาดใจมาก

ผู้คนเหล่านี้อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

ทุกคนล้วนมีผิวสีขาวราวกับปลาเงิน

คนแปลกหน้าเหล่านี้มาเที่ยวที่นี่กันหรือเปล่านะ

เมื่อส้มยืนนิ่ง ชายคนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า

“พี่สาวก็นั่งลงสิ”

ส้มนั่งลงตรงหน้าชายคนนั้น

ชายคนนั้นยื่นจอกเหล้าให้ และส้มก็ดื่มมัน

“อร่อยจัง”

ส้มพูดขึ้น

“อร่อยใช่ไหมล่ะ”

ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างมีความสุข

“นี่ครับ”

เด็กคนหนึ่งนำหอยมาให้

ส้มเอาหอยที่ดิ้นไปมาใส่เข้าปาก

นี่ก็อร่อยอีกแล้ว

“งั้นดื่มอีกนะ”

ชายคนนั้นเทเหล้าลงในจอกเหล้า

ส้มดื่มเหล้าที่ถูกรินให้และกินหอยไปจำนวนมาก

จากนั้นเมื่ออิ่ม ส้มก็งีบหลับไป

 

 

โปโลลง โปโลลง ปง โปโลลง

ปู ลาลา ปู ลาลา ปู ลาลาลา

 

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ส้มก็ตื่นขึ้นเพราะความเย็นของน้ำ

สะดือของส้มเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

“พี่สาว พี่ไม่ต้องกลับไปที่ชายหาดอีกแล้วก็ได้นะ”

ส้มตกใจและมองที่ชายคนนั้น

บริเวณดวงตาของชายคนนั้นเปลี่ยนสีราวกับทาด้วยสีแดงเข้ม

“พวกเราจะกลับมาเป็นมนุษย์ก็ต่อเมื่อน้ำลง”

“เรากลายเป็นฟองอากาศล่องลอยเมื่อน้ำขึ้น”

ชายรูปงามเช่นนี้ก็มีความโศกเศร้าจนถึงขนาดคิดอยากกลายเป็นฟองอากาศอย่างนั้นเหรอ

 

 

ในขณะที่ส้มไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี คลื่นก็ซัดเข้ามาใกล้อย่างเงียบๆ

ส้มลุกขึ้น

ทุกคนเป็นอย่างนั้นเหรอ

กลายเป็นฟองอากาศงั้นเหรอ

กลายเป็นฟองอากาศและกลับมาเป็นมนุษย์เพียงวันละครั้งเท่านั้น

ก็ดีไม่ใช่เหรอ

“พี่สาว พรุ่งนี้เราก็มาดื่มกันเถอะ”

ใบหน้าของชายคนนั้นเปียกโชกไปด้วยน้ำ

ส้มมองไม่เห็นผู้คนในงานเลี้ยงและฟองอากาศก็ลอยอยู่ระหว่างเกลียวคลื่น

 

 

ส้มอยู่เพียงลำพังคนเดียว

ส้มมองออกไปที่ชายหาดและตัวสั่นเทา

เธอถอดผ้าโจงกระเบนออก

วิ่ง

ว่ายน้ำ

วิ่ง

และว่ายน้ำ

ในที่สุดร่างของส้มก็ถูกคลื่นซัดจนเกยอยู่บนชายหาด

 

 

หลังจากนั้นส้มก็ไปเดินในทะเลเมื่อน้ำลง

แต่เธอก็ไม่พบกับผู้คนเหล่านั้น

วันนั้นส้มกลัวจนนาทีสุดท้าย

ธอไม่สามารถกลายเป็นฟองอากาศได้

 

 

วันนี้ก็สดใสและมีแดดจ้าจนมองเห็นหาดทรายได้ชัดเจน

ส้มยังคงมีก้อนเนื้ออยู่ที่แก้ม

“อ่า”

มือเล็กๆ สัมผัสลงบนก้อนเนื้อ

ส้มยิ้มให้กับเด็กทารกที่เธออุ้มอยู่

เด็กทารกอารมณ์ดีเมื่อได้สัมผัสก้อนเนื้อนั้น

ส้มกลายเป็นแม่แล้ว

และเรื่องที่น่าแปลกก็คือ คนที่เป็นสามีของส้มนั้นดูคล้ายกับผู้ชายที่ยื่นจอกเหล้าให้ส้มในงานเลี้ยงนั้นมาก

 

END